Η Απειλή της Άρτεμης Μουστακλίδου σε σκηνοθεσία Γιάννη Λεοντάρη από το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης | ΠΡΕΜΙΕΡΑ  25 Μαρτίου – Αίθουσα Τέχνης Κοζάνης


Η Απειλή της Άρτεμης Μουστακλίδου

Σε σκηνοθεσία Γιάννη Λεοντάρη

Ή όταν ο φασισμός κρύβεται σε ένα πακέτο γαριδάκια 

ΠΡΕΜΙΕΡΑ 25 ΜΑΡΤΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. ΚΟΖΑΝΗΣ

To ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης ανεβάζει τη βραβευμένη από το Υπουργείο Πολιτισμού —Α’ Κρατικό Βραβείο Θεατρικού έργου για νέους συγγραφείς— παράδοξη κωμωδία Η Απειλή της Άρτεμης Μουστακλίδου σε σκηνοθεσία του Γιάννη Λεοντάρη.

Ένα ζευγάρι μικροαστών ζει σ’ ένα ασφυκτικό διαμέρισμα βλέποντας ασταμάτητα τηλεόραση και κρυφακούγοντας τους γείτονες. Όταν διαπιστώσουν ότι οι νέοι τους γείτονες είναι αλλοδαποί μετανάστες, γίνονται έξαλλοι. Αρχίζουν να οπλοφορούν και να σχεδιάζουν τη φυσική εξόντωσή τους. Η απειλή είναι οι ήχοι των άλλων και το ζευγάρι μετατρέπεται σε γελοίους και θλιβερούς υπερασπιστές ενός ανύπαρκτου οχυρού. Όταν, ωστόσο, οι θλιβεροί άνθρωποι οπλοφορούν, γίνονται εξαιρετικά επικίνδυνοι. Ο άντρας θέτει το ερώτημα: «Το ξέρεις πώς αν φάω έναν απ’ αυτούς τους νόμιμους, τρώω όσα χρόνια θα έτρωγα αν σκότωνα εσένα;». Ένα κείμενο που στηλιτεύει την ξενοφοβία και τον ρατσισμό, ένα έργο για τον παράλογο κόσμο μας.

Στην παράσταση το διαμέρισμα της Απειλής τοποθετείται στο κέντρο μιας δυσ-τοπίας: ένα καθιστικό, περικυκλωμένο από μια αφιλόξενη παραλία. Όμως, το ναυάγιο συμβαίνει μέσα στο διαμέρισμα. «Το κωμικό εναλλάσσεται με την υπερβολή του ωμού ρεαλισμού κοιτάζοντας με το μικροσκόπιο τον φασισμό που μπορεί να κρύβεται μέσα σε ένα ζευγάρι παντόφλες ή σε ένα πακέτο γαριδάκια» σημειώνει χαρακτηριστικά ο Γιάννης Λεοντάρης.

Η παράσταση παρουσιάζεται στο πλαίσιο του προγράμματος «Εγώ, ο ξένος» του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης που έχει ως στόχο να αναδείξει θέματα διαφορετικότητας, σημαντικά κείμενα πάνω στην ιδέα του «Άλλου», να συντονιστεί με φλέγοντα κοινωνικά και πολιτικά θέματα της εποχής.

Ταυτότητα παράστασης

Η Απειλή της Άρτεμης Μουστακλίδου

Σκηνοθεσια–ηχητικός σχεδιασμός: Γιάννης Λεοντάρης

Σκηνικά-κοστούμια: Άση Δημητρολοπούλου

Φωτισμοί: Άγγελος Γουναράς

Βοηθός φωτιστή: Κατερίνα Σακκουλά

Παίζουν: Αιμιλία Βάλβη, Παναγιώτης Παπαϊωάννου

Πρεμιέρα: 25 Μαρτίου 2017 στις 9.00μ.μ. Αίθουσα Τέχνης | Μια παραγωγή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης

 

Μάρτιος-Απρίλιος

Παραστάσεις: Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή στις 9 μ.μ.

Αίθουσα Τέχνης του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης (Πάρκο Αγ. Δημητρίου)


Πληροφορίες-κρατήσεις

Στα γραφεία του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης: 10.00π.μ.-2.00μ.μ.

Τηλ: 24610 24062, 6987 991949

Τιμές εισιτηρίων: 10€ Κανονικό, 7€ Μειωμένο (Φοιτητικό/Ανέργων)


Παράλληλα με την παρουσίαση της Απειλής, ο Γιάννης Λεοντάρης και η Αιμιλία Βάλβη θα διδάξουν δύο σεμινάρια/εργαστήρια για παιδιά και για ενήλικες. Περισσότερες πληροφορίες θα ανακοινωθούν σύντομα.

Να σημειωθεί ακόμη ότι στο πλαίσιο του προγράμματος «Εγώ ο ξένος» θα παρουσιαστεί και η παράσταση Το όνομά τους είναι… της Σοφίας Αντωνίου και Μαρίας Κολτσίδα που βασίστηκε σε προσωπικές μαρτυρίες Σύριων προσφύγων που φιλοξενούνταν στο κλειστό γυμναστήριο της Λευκόβρυσης Κοζάνης και θα πραγματοποιηθούν και άλλες εκδηλώσεις που θα ανακοινωθούν σύντομα.

Η παράσταση θα παρουσιαστεί και στη Θεσσαλονίκη στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας μετά το Πάσχα.




«Περπατώ εις το δάσος» της Στέλλας Μιχαηλίδου-Παιδική Σκηνή- ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης


Η Παιδική Σκηνή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης υποδέχεται το 2017 με ένα από τα πιο αγαπημένα έργα της Στέλλας Μιχαηλίδου, το «Περπατώ εις το δάσος».

Πρεμιέρα για τα σχολεία την Παρασκευή 20 Ιανουαρίου 2017
Παραστάσεις για το κοινό:
Σάββατο 4 Φεβρουαρίου στις 18.00 και Κυριακή 5 Φεβρουαρίου στις 12.00
Αίθουσα Τέχνης Κοζάνης
Τιμές εισιτηρίων: Γενική είσοδος 5€ | Πληροφορίες: 24610 24062, 6987991949

Η ανατρεπτική πένα της Στέλλας Μιχαηλίδου εισχωρεί στον κόσμο των κλασικών παραμυθιών και τον ανασυνθέτει μέσα από τα δικά τους νομοτελειακά υλικά διαμορφώνοντας μια νέα ιστορία στο θεατρικό έργο για παιδιά «Περπατώ εις το δάσος». Μια ανατρεπτική περιπέτεια με χιούμορ, μπερδέματα και έξυπνη πλοκή ξετυλίγεται με φόντο το δάσος.

Τί συμβαίνει όταν το σύμπαν των κλασικών παραμυθιών διαταράσσεται και μάλιστα από μια δικιά τους ηρωίδα: την ξακουστή Κοκκινοσκουφίτσα; Ποιός κινεί τα νήματα και κρύβεται πίσω από αυτή την ανατροπή; Και το πιο σημαντικό! Ποια είναι και πού πάει η ξακουστή Κοκκινοσκουφίτσα όταν στο δάσος συναντά ήρωες από άλλα παραμύθια…… τις κακιασμένες αδερφές της Σταχτομπούτας με την κακούργα μητριά της, τον κοντορεβυθούλη, την πανούργα και ωραιοπαθή βασίλισσα ανταγωνίστρια της Χιονάτης που πάει να της πουλήσει το δηλητηριασμένο μήλο αλλά και τον βάτραχο που θέλει να γίνει πρίγκηπας με ένα φιλάκι που είναι λίγο, πολύ λίγο…; Και σε τελική ανάλυση τί δουλειά έχουν οι δασοφύλακες σε αυτή την ιστορία;

Σκηνοθεσία: Ελένη Δημοπούλου, Θέμης Θεοχάρογλου
Σκηνικά – Κοστούμια: Βενετία Νάση
Μουσική επιμέλεια: Κώστας Βόμβολος
Σχεδιασμός φωτισμού: Ρίτσαρντ Άντονι
Επιμέλεια κίνησης: Μέλπω Βασιλικού
Κατασκευή κοστουμιών: Ευγενία Κάψα
Κατασκευή μάσκας: Πένυ Ντάνη
Κατασκευή περουκών: Holly Grace

Διανομή αλφαβητικά: Μαίρη Ανδρέου, Γιώργος Δημητριάδης, Άννα Ευθυμίου, Ευαγγελίνα Καριοφύλλη, Σταύρος Μπίλλιος, Γεωργία Χουχούμη

Φωτογραφίες: Σάκης Αναστασόπουλος

Το «Περπατώ εις το Δάσος» είναι μια εμπνευσμένη μουσικοχορευτική παράσταση που ακουμπά σε όλους τους σύγχρονους εκφραστικούς κώδικες των παραστατικών τεχνών, όπου τραγούδι, χορός, κίνηση και πρόζα δένονται αρμονικά απαρτίζοντας ένα εννιαίο και ολοκληρωμένο εκφραστικό αποτέλεσμα.

Με επίκεντρο τον αλληγορικό κόσμο της κοκκινοσκουφίτσας στήνεται ένα σκηνικό παιχνίδι, με γνωστούς αγαπημένους ήρωες από κλασσικά παραμύθια κι άλλους άγνωστους, να μπλέκονται και να δημιουργούν μια εντελώς πρωτότυπη ιστορία όπου το φανταστικό συναντά το πραγματικό. Η κοκκινοσκουφίτσα μπαινοβγαίνει στις υποθέσεις των κλασικών παραμυθιών όμως χειρίζεται καταστάσεις ως σύγχρονη ηρωίδα αντιμετωπίζοντας με δυναμισμό νέες περιπέτειες δρα και αντιδρά με στόχο την εξερεύνηση του εγώ και του κόσμου που την περιβάλλει, αλλά και την κατάκτηση της αυτογνωσίας μέσα από την έκφραση των «θέλω» και την ικανοποίηση του «μπορώ».

Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε το 1992 και από τότε παίζεται με τεράστια απήχηση σε κοινό και κριτικούς. Αγαπήθηκε όσο λίγα σύγχρονα θεατρικά έργα για παιδιά.